De ballade van Sneeuwwitje

00696692_002

Toen ik de schrijfwedstrijd En ze leefden nog lang en… van Schrijverspunt en Keytree Uitgeverij zag, dacht ik meteen: hier wil ik aan meedoen!

Er zijn echter twee dingen die me een beetje tegenhouden. Het eerste is dat behalve de beste drie, alle auteurs die in de gelijknamige verhalenbundel gepubliceerd zullen worden, zelf het boek moeten aanschaffen. Het tweede dat me tegenhoudt, is dat het sprookje dat je moet schrijven, een goede afloop moet hebben. Ik houd daar niet zo van. Het is zo’n cliché en bovendien erg voorspelbaar. Hoewel iemands verhalen ook weer voorspelbaar worden als ze altíjd slecht aflopen.

In ieder geval besloot ik om voor deze wedstrijd Sneeuwwitje als inspiratie te nemen, maar dan vanuit het perspectief van de Toverspiegel. Zoals ik het nu in mijn hoofd heb, is het niet geschikt voor deelname aan bovengenoemde wedstrijd, maar wie weet verandert dat nog.

Ik dacht dat het wel leuk zou zijn om het hele verhaal op rijm te doen (iets dat ik al eens deed met een inzending voor Nachtwakers) en enthousiast ging ik aan de slag:

Er was eens, zo moet je horen,
een meisje dat ieder kon bekoren.
Ze was mooi van huid en mooi van hart,
ogen als reeën en haren zo zwart.
Een mond rood als scharlaken,
een stem om in vervoering te raken.
Haar aanwezigheid bracht warmte in mijn leven
dit duurde helaas een week of zeven.

(Refrein)
O, wat een verdriet om het meisje schoon,
zij was mijn lied, mijn hart, mijn kroon.

Op een mooie lentemorgen,
ik kwam het wild bezorgen,
toen liep ik haar tegen.
Zij werd mijn zegen.
Ik jaagde op dieren, groot en klein,
nu zocht ik lelies, rozen en jasmijn.
Zij hield van bloemen het allermeest
als ze zong, klonk in mijn hart een feest.

Na 17(!) van zulke coupletten was ik pas bij het gedeelte dat de jager Sneeuwwitje moest doden. Op deze manier ging het veel te lang worden. Daarom gooi ik het nu over een andere boeg. Het gaat nog steeds over Sneeuwwitje en wordt nog steeds vertelt vanuit de Toverspiegel, maar nu gebruik ik de tweede persoon als vertelvorm. Het hele verhaal wordt dus vertelt in de je-vorm. Ik heb dit nooit eerder gedaan en ben benieuwd hoe het zal worden. Het resultaat zal uiteindelijk in mijn nieuwe sprookjes verhalenbundel gepubliceerd worden.

2 thoughts on “De ballade van Sneeuwwitje

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Laatste blog

Dit keer een ander bericht dan wat je gewend bent op vrijdag. Enige tijd geleden deed ik een ontdekking. Ik ontdekte hoe je met WordPress pagina’s kunt maken. Hiermee ben ik een middag aan de slag gegaan en zoals je kunt zien, heeft mijn website een metamorfose ondergaan. Een hoop dingen zijn nu overzichtelijker en […]

lees meer

Wat is de naam?

Een tijd geleden schreef ik dat ik namen had bedacht voor de twee koninkrijken in de fairytale fantasy mozaïekroman Mozaïek van Geluk. (De betreffende blog kun je hier teruglezen.) Zoals ik al eerder schreef, waren die namen anagrammen van Nederlandse plaatsen. Die plaatsnamen waren niet zomaar gekozen, het zijn allebei plekken waar ik veel dierbare […]

lees meer

Nieuwere computer

Bijna al mijn schrijven doe ik op een vaste computer. Deze staat op de eerste verdieping en de bewuste kamer heb ik helemaal naar mijn smaak ingedeeld. Hoewel de computer meer dan tien jaar oud was, vond ik het niet nodig om een nieuwe te kopen. Hij deed het immers? Bovendien had ik meer dan […]

lees meer