Diversiteit

De laatste tijd wordt er veel gediscussieerd over genderneutraliteit. Het gaat over speelgoedwinkels die de labels “jongens” en ‘meisjes” moeten verwijderen, om stereotypering tegen te gaan. Of juist die labels moeten houden omdat kinderen zelf wel kunnen kiezen waarmee ze willen spelen. Ook gaat de discussie over het bij enquêtes verplicht moeten invullen van je geslacht, en als je je nog man, nog vrouw voelt, wordt je toch gedwongen één van beide te kiezen. Ik merk dat er hierin twee groepen mensen zijn (en een grote groep die tussen beide uitersten in zit). De ene groep vindt al die genderneutraliteit onzin, want mannen en vrouwen zijn nu eenmaal verschillend. De andere groep wil het liefst zo veel mogelijk genderneutraal.

In de literatuur (en in films) is al langere tijd een verschuiving gaande. Meisjes en vrouwen zijn niet meer alleen de hulpeloze prinses die gered moet worden of het brave meisje dat keurig thuisblijft om te borduren. Ook zijn er steeds meer liefdesverhalen die niet om een hetero koppel draaien. Een voorbeeld hiervan is mijn verhaal “De vrouw, de zeemeermin en de nachtegaal“, te vinden in de bundel Onthullingen van Godijn Publishing.

Tot nu toe hadden alle verhalen die ik schreef een mannelijke of een vrouwelijke hoofdpersoon. Ook van de andere personages was het geslacht duidelijk. Soms was het een bewuste keuze, omdat ik een bepaalde rol geschikter vond voor een man of juist een vrouw. (We kunnen nu discussiëren waarom.) Soms was de keuze geheel willekeurig.

Bij het laatste verhaal dat ik tot nu toe schreef, was de hoofdpersoon een meisje. Gedurende het schrijfproces bleef ik twijfelen of ik van haar niet een hij moest maken. Of toch een zij? Het was duidelijk dat dit voor het verhaal niet uitmaakte, en omdat ik niet wilde kiezen, moest ik op zoek naar een onzijdige persoonsvorm. Helaas komt de Nederlandse taal niet verder dan “het” en daarmee komt een tekst heel gekunsteld over. Gelukkig bracht De Correspondent uitkomst. Zij suggereren om “hen” te gebruiken als onzijdig persoonlijk voornaamwoord en “hun” als het bijbehorend bezittelijk voornaamwoord. Dit heb ik in mijn laatste verhaal toegepast. In het begin was het erg wennen. Ik had steeds de neiging om toch een geslacht toe te kennen aan de hoofdpersoon. Of ik vaker onzijdige personages ga opvoeren in mijn verhalen zal de tijd leren. In ieder geval was het verhelderend om een keer geen label van geslacht aan iemand te hangen.

cover Onthullingen

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Schrijfavonturen september 2021

Prachtige recensie Jitske Kingma- Postma las en recenseerde Het goud van de Gelaarsde Kat. Zij las dit boek dankzij de groep Boeken toer, lezen en recenseren van boeken van onbekende schrijvers op facebook.Jitske geeft dit boek maar liefst 4 sterren en ze wil graag meer van mij lezen. Kijk, dat is een leuk compliment! Dankjewel, Jitske!De […]

lees meer

10 verse nachtwakers (deel 4)

Voor de verhalenbundel Nachtwakers schreef ik twee verhalen. Mijn verhaal Vigilie, waarbij ik me liet inspireren door Frankenstein, heeft uiteindelijk de bundel gehaald.Het andere verhaal, getiteld 10 verse nachtwakers, is gebaseerd op een oud kinderliedje. Ik heb er zelfs een synoniemen- en een rijmwoordenboek bij gepakt om alle coupletten en regels precies even lang te krijgen. In deze blog lees je […]

lees meer

Boek in het zonnetje: Et in ventum

Eens per maand zet ik een boek in het zonnetje. Een boek waarvan ik vind dat het extra aandacht verdiend. Deze keer: Et in ventumdiverse auteurs Uitgeverij Godijn Publishing organiseert jaarlijks een middeleeuwse schrijfwedstrijd met ieder jaar een ander thema. Verhalen moeten zich afspelen tussen het jaar 500 en het jaar 1500. De beste verhalen […]

lees meer