Voorbij de storm (deel 3)

Voorbij de storm is een verhalenbundel waarin verschillende auteurs, die zich zorgen maken om het klimaat, een blik in de toekomst werpen. Een schreeuw om hulp om voorbij de storm te kijken.

Joost Uitdehaag, één van de 25 auteurs, is bereid om een fragment met ons te delen.

Voorbij de storm (diverse auteurs)

Het slavenschip
Als ik de haven binnenvaar, komen er duizenden vliegen op mij af. Ze tikken in mijn oogleden en ze wurmen zich in mijn mond. Ik bijt er per ongeluk eentje kapot; een bittere smaak ontploft op mijn tong. Ik spuug en spuug, maar hij blijft hangen tegen mijn gehemelte.
Als ik aangemeerd ben, zet ik mijn insectenkap op en ga aan land. Ik moet hier diesel vinden. Geld heb ik genoeg, maar ik vrees dat er niemand meer is om het aan me te verkopen. De kades zijn verlaten en bij de gebouwen beweegt er zelfs geen gordijn. Ik geloof niet dat er ooit nog iemand terugkeert naar dit troosteloze eiland zonder daken. Je kunt een dorp herbouwen en nog een keer herbouwen, maar na de vierde orkaan neemt niemand de moeite meer.
Het gebrek aan mensen wordt goedgemaakt door een overdaad aan ratten. Ze struinen over de kade en balanceren op half gezonken wrakken. Ze lopen het dek op en happen naar mijn tenen. Ook voor hen begint het eten schaars te worden. Gelukkig zijn ze bang voor mijn gasbrander. Alles is ontregeld. Er zullen nog veel cycli van groei en destructie volgen voordat er weer evenwicht is.
Ik hoor het spetten van een peddel in het water en kijk rond. Verderop leggen twee vrouwen een kano aan. De een heeft van dat lange haar met een slag. De ander gemillimeterd donker haar. Krulhaar en Korthaar. Potten ongetwijfeld. Hun outdoorbroeken verraden dat ze uit de stad komen. Terwijl ik op ze afloop, bekijken ze me met dezelfde arrogantie en achterdocht als de ratten.
Rot op, redneck,’ roepen ze. ‘Met je stinkboot.’
Natuurlijk. Mijn slag volk heeft dit allemaal veroorzaakt. Alsof we zo machtig zijn.
Ik laat mijn onderarm zien met daarop mijn tatoeage van een rebel flag. Ze deinzen terug van schrik. Ik steek mijn middelvinger op en lach. Ieder voor zich.
Ik loop door en vind een verlaten pompstation. De meter in het kantoor geeft aan dat er nog diesel in de tank zit, al wordt het lastig om het eruit te krijgen, zonder elektriciteit. Ik probeer het deksel van de tank te lichten, maar dat zit muurvast. Als het begint te schemeren en de ratten talrijker worden, loop ik terug.
God, wat heb ik een hekel aan ratten. Terug in de haven krioelen ze over het dek van mijn boot. Ik pak mijn gasbrander en bestook ze. Ze tuimelen in het water en zwemmen naar de kant. Ik gooi de trossen los en ga midden in de haven voor anker. Een laatste rat die ik ontdek, sla ik zijn kop in en rooster ik op mijn barbecue.
De vrouwen leggen hun kano ook verderop. Ze eten bij een elektrisch lampje uit een blikje. Ik hoop dat ze erin stikken. Na de laatste orkaan is dat soort volk mijn mensen alleen maar hooghartiger gaan haten. In de duisternis vechten de ratten met iets groots op de oever. Een hond of een marter misschien. Of toch een mens? Maar ik geloof niet dat hier nog mensen zijn. Het hele zuidoosten, van New Orleans tot Washington, is verloren gebied. Er waren zoveel orkanen dat de namen op waren. Daarom kon de laatste en de meest verwoestende John 4 heten. De meteorologen ontkennen dat ze met opzet het boek van de Apocalyps hebben gekozen, maar niemand gelooft dat.
Het is ook een ramp van Bijbelse proporties. Ze zeggen dat de natuur is ingestort omdat we teveel olie stookten en omdat we alle insecten doodmaakten. Maar ik geloof daar niets van. Kijk eens rond. Ik heb nog nooit zoveel dieren gezien. En de bomen beginnen al weer in de gebouwen te groeien. De natuur is sterker dan wij.
Weet je wat er echt aan de hand is? Er is teveel haat in de wereld. Er is geen vriendschap meer, geen solidariteit, geen mededogen. Het speelde al jaren, lang voordat de stormen kwamen. Ik zie het in de ogen van die vrouwen, ik hoor het aan de nieuwsberichten. Het is de echte reden waarom dit land vervallen is. Deze ramp gaat niet over het klimaat, maar over ons.
Ik krijg verbinding met een satelliet en heb even internet. De situatie is nog veel erger dan ik dacht. In de ruïnes van New Orleans, Jacksonville, Orlando heersen de ratten en kakkerlakken. De mensen die zijn achtergebleven moorden elkaar uit. Een zwerm kevers waarvan niemand de naam kent, heeft de oogst in Tennessee verwoest. Tien miljoen vluchtelingen – Amerikanen – strompelen naar Philly en New York, maar het leger zegt dat iedereen moet blijven waar hij is, dat er hulp naar ze toe komt. Wie gelooft dat nu? Ze laten ons in het Zuiden gewoon verrekken. Wij zijn kleine lieden, die niet veel van de regering verwachten, maar het wel aanvoelen als ze verraden worden. Laat de Yankees maar beginnen met schieten.

Weten hoe het verdergaat? Je leest het in de verhalenbundel Voorbij de storm.

3 thoughts on “Voorbij de storm (deel 3)

  1. Heel mooi fragment van het slavenschip van Joost Uitdehaag
    uit het boek Voorbij de storm,
    Liesbeth!
    Zo krijg ik echt enorm veel zin om nog meer hiervan te lezen!

    Hartelijke groet,
    Suzanne van den Buijs

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

10 verse nachtwakers (deel 5)

Voor de verhalenbundel Nachtwakers schreef ik twee verhalen. Mijn verhaal Vigilie, waarbij ik me liet inspireren door Frankenstein, heeft uiteindelijk de bundel gehaald. Het andere verhaal, getiteld 10 verse nachtwakers, is gebaseerd op een oud kinderliedje. Ik heb er zelfs een synoniemen- en een rijmwoordenboek bij gepakt om alle coupletten en regels precies even lang te krijgen. In deze blog lees […]

lees meer

Schrijfavonturen september 2021

Prachtige recensie Jitske Kingma- Postma las en recenseerde Het goud van de Gelaarsde Kat. Zij las dit boek dankzij de groep Boeken toer, lezen en recenseren van boeken van onbekende schrijvers op facebook.Jitske geeft dit boek maar liefst 4 sterren en ze wil graag meer van mij lezen. Kijk, dat is een leuk compliment! Dankjewel, Jitske!De […]

lees meer

10 verse nachtwakers (deel 4)

Voor de verhalenbundel Nachtwakers schreef ik twee verhalen. Mijn verhaal Vigilie, waarbij ik me liet inspireren door Frankenstein, heeft uiteindelijk de bundel gehaald.Het andere verhaal, getiteld 10 verse nachtwakers, is gebaseerd op een oud kinderliedje. Ik heb er zelfs een synoniemen- en een rijmwoordenboek bij gepakt om alle coupletten en regels precies even lang te krijgen. In deze blog lees je […]

lees meer